23 ژوئیه 2024 - تحقیقات جدیدی که در نشست سالانه انجمن اروپایی مطالعه دیابت (مادرید، اسپانیا، 9 تا 13 سپتامبر) ارائه خواهد شد، نشان می دهد که خطر ابتلا به دیابت نوع 1 (T1D) در دختران پس از سن 10 سالگی به طور قابل توجهی کاهش می یابد، در حالی که این خطر در پسران ثابت می ماند.
علاوه بر این، خطر ابتلا به T1D در پسران دارای یک اتوآنتی بادی جزایر به طور قابل توجهی بیشتر از همتایان زن آنها است، که نشان می دهد جنسیت می تواند با ایجاد اتوآنتی بادی مرتبط باشد، که نشان دهنده اهمیت در نظر گرفتن جنسیت در ارزیابی خطر ابتلا به دیابت نوع 1 است. این مطالعه توسطErin L. Templeman و دکتر Richard Oram و همکارانشان از دانشکده پزشکی دانشگاه Exeter در انگلستان انجام شده است.
اتوآنتی بادی ها (ABs) پروتئین هایی هستند که توسط سیستم ایمنی بدن تولید می شوند و به پروتئین های دیگر در بیماری های خودایمنی از جملهT1D حمله می کنند.
برخلاف اکثر بیماری های خودایمنی، جنسیت مرد یک عامل خطر برای دیابت نوع 1 (T1D) است، که این فرضیه را مطرح می‌کند که تفاوت‌های ایمنی، متابولیکی یا سایر تفاوت‌های بین جنس‌ها ممکن است بر خطر یا پیشرفت در مراحل T1D تأثیر بگذارد.
در این مطالعه، هدف نویسندگان ارزیابی خطر و نرخ پیشرفت به دیابت نوع 1 برای افراد شرکت کننده در مطالعه TrialNet Pathway to Prevention بود که بستگان افراد مبتلا بهT1D را از نظر وجود اتوآنتی بادی‌های جزایر غربالگری می‌کرد.
نویسندگان 235765 نفر از بستگان افراد مبتلا بهT1D را مورد مطالعه قرار دادند. آنها از مدل‌سازی کامپیوتری و آماری برای محاسبه خطرT1D استفاده کردند که به ترتیب به عنوان خطر تخمینی پنج ساله برای زنان و مردان، پس از تعدیل عوامل مخدوش‌کننده، بیان شد.
نسبت افرادی که برایAB ها مثبت بودند در مردان بیشتر بود (زنان: 5.0٪، مردان: 5.4٪). از بین این افراد، مردان بیشتر احتمال داشت که برای چندینآنتی بادیدر غربالگری مثبت شوند (زنان: 1.8٪، مردان: 2.6٪). خطر مطلق پنج ساله ی پیشرفت بهدیابت نوع 1 برای افرادی که برای یک AB مثبت بودند به طور قابل توجهی در مردان بیشتر بود (زنان: 14٪، مردان: 21٪).
با این حال، در مرحله ی 1 یعنی ظهور حداقل دو اتوآنتی بادی(زنان: 38٪، مردان: 38٪) یا مرحله 2 یعنی داشتن آنتی بادی جزایر و قند خون غیرطبیعی(زنان: 57٪، مردان: 59)، خطر مشابهی در بین جنس‌ها مشاهده شد. خطر در بین مردانی که دارای یک AB مثبت بودند، هنگام تنظیم نتایج برای ابتلای یک خویشاوند درجه اول به T1D و سن به طور قابل توجهی بیشتر بود(27٪ خطر بیشتر در مردانی با یک اتوآنتی بادی مثبت در مقایسه با زنانی با یک AB مثبت).
کاهش زیادی در خطر ابتلا به T1D پنج ساله در زنان هنگام غربالگری نشان داده شد، و خطر مثبت بودن اتوآنتی بادی در زنان پس از 10 سالگی نسبت به قبل از 10 سالگی کاهش زیادی داشت. در مقابل، با افزایش سن غربالگری، کاهش ثابتی در خطر T1D پنج ساله در مردان مشاهده شد.
نویسندگان نتیجه گیری کردند که "در بین افرادی که برای یک اتوآنتی بادی مثبت هستند، خطر ابتلا به دیابت نوع 1 در مردان به طور قابل توجهی بیشتر از زنان است. خطر بین مردان و زنان در دوران کودکی مشابه است اما تفاوت در این خطر از سن 10 سالگی آغاز می شود. خطر در زنان به طور چشمگیری پس از سن ده سالگی کاهش می یابد، در حالی که خطر ابتلا به دیابت نوع 1 در مردان ثابت می ماند. این امر نشان می‌دهد که جنسیت با ایجاد اتوآنتی‌بادی‌ها مرتبط است که نشان‌دهنده اهمیت گنجاندن جنسیت در ارزیابی خطر است.
نویسندگان در مورد تفاوت خطر بین پسران و دختران اضافه کردند: "ما علت این تفاوت را نمی دانیم و این یک زمینه جالب است که در آن به تحقیقات بیشتری نیاز است. تغییر در خطر در حدود 10 سالگی این فرضیه را مطرح می کند که هورمون های مرتبط با بلوغ ممکن است در این امر نقشی داشته باشند."
آنها افزودند: "ما بیشترین تفاوت ها را در خطر ابتلا به T1D در افرادی که به مرحله ی اول دیابت نوع 1 پیشرفت نکرده بودند، مشاهده کردیم اما نرخ و خطر پیشرفت در افرادی که وارد مرحله یک و مرحله ی دوم دیابت نوع 1 شده بودند، مشابه بود. بنابراین، به نظر می رسد به احتمال زیاد توضیح مکانیسم تفاوت‌های جنسی بیش از اینکه بر نحوه غربالگری، تشخیص و مداخله ما تأثیر بگذارد، ممکن است به ما در درک پاتوژنز زمینه‌ای T1D و اهداف مداخله ی بالقوه کمک کند.
منبع:
https://medicalxpress.com/news/2024-07-trajectory-diabetes-shifts-age-years.html